April 21st, 2010

بعضی مان یک مرتبه بیدار می شویم ، بعضی آهسته، و بعضی هیچ وقت.
اما اگر بیدار شویم، دیگر فکر و نظر دیگران هیچ تاثیری در حال مان ندارد.
این که وقتی ما را می بینند چشمانشان برق بزند، یا برعکس، پره های دماغشان با
نفرت باز و بسته شود، هیچ اهمیتی ندارد. مهم فقط این است که خودمان جلو آینه که
می ایستیم چه می بینیم. اگر نتوانیم جلوی آینه بایستیم و به خودمان نگاه کنیم،
یا اگر نتوانیم با خیال هامان بازی کنیم، نتوانیم و نخواهیم که به هیچ چیز و هیچ کس
فکر کنیم، چه کار می کنیم؟

/ بگذار همین طور ادامه پیدا کند / از مجموعه داستان ” سمت تاریک کلمات” نوشته ی حسین سناپور